Nog eens de Gazaoorlog

Tijdens de Eerste Wereldoorlog na de nederlaag van de Ottomanen kregen de Britten de controle over het gebied waar een Arabische meerderheid en een Joodse minderheid woonden. Zowel de Joden als de Arabieren hadden historische banden met het gebied. Meer en meer Joden emigreerden naar Palestina tot 30% van de bevolking in 1947. In dat jaar bepaalde de Verenigde Naties dat na afloop van het mandaat van de Britten over Palestina het land in tweeën moest worden opgedeeld in een Israëlisch en een Palestijns gebied waarbij Jeruzalem onder VN-bestuur zou komen. De Palestijnen (tot dan toe de zouden met 2/3^de van de bevolking 45% van het gebied krijgen en de Israëli’s de rest. De Arabische bevolking was het daar niet mee eens. Voor de afloop van het mandaat riepen de Israëli’s in mei 1948 de vestiging van een eigen staat uit. Dit leidde tot de oorlog van 1948, die de Arabieren verloren. Toen en
ook in latere oorlogen pikten de Israëli’s steeds meer land in, waardoor de Palestijnen teruggedrongen werden tot de Gazastrook met 2,1 miljoen inwoners en de Westelijke Jordaanoever met 3 miljoen inwoners. Beide gebieden kwamen onder Israëlische bezetting. De Israëli’s bouwden een muur om de Westbank op Palestijns gebied en lieten steeds meer Joodse kolonisten toe die gebied annexeerden eventueel gesteund door Israëlische troepen. In de Gazastrook voorkwamen de Israëli’s dat daar een haven en een vliegveld zou komen. Tevens blokkeerden zij het hele gebied. In feite is een bestaan voor de Palestijnse bevolking op de Gazastrook niet levensvatbaar, dat geldt ook voordat het kapot werd gebombardeerd. De armoede en het tekort aan voedsel was schrijnend.

In 1988 verklaarde de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) de staat Palestina onafhankelijk en in 1993 werden de Oslo-akkoorden gesloten tussen Israël en de PLO, waarmee de Palestijnse Autoriteit over de twee gebieden werd erkend.