Ertan is een Turkse moslim, die normaal op vrijdag naar de moskee aan de Hoofdstraat in Sassenheim gaat.  Al Haijra is een mooie moskee opgetrokken in een licht gele steen en gebouwd in 2018. Zij is gevestigd aan het Ter Haarplein in Leiden.  Sinds 1982 was de moskee elders in een oud gebouw gehuisvest. Al Haijra heeft geen minaret.

Er zijn drie moskeeën in Leiden. Al Hajira is de moskee van de Marokkaanse gemeenschap in Leiden.
De grote zaal is belegd met rood tapijt waarin banen zijn verwerkt op circa 1,20 m afstand. Aan de rechterkant waren een dertigtal stoelen. Een prachtig centraal houtwerk met een zestal emblemen met Arabische karakers vormde het centrale punt. De zaal is meer breed dan diep. Er staan op verschillende plaatsen in de ruimte kasten met Korans. De aanwezigen kunnen daaruit een Koran pakken. De Korans zijn in het Arabisch.

We gingen naar deze moskee omdat daar ook Nederlands werd gesproken.

Voordat je naar binnen gaat doet iedereen zijn schoenen uit, die in kasten worden weggezet.

Langzamerhand druppelden mensen naar binnen. Iedereen zoekt een plek op de grond, waar men wil. Je kunt vragen om een beetje op te schuiven. Het is heel egalitair. Er kwamen ook mensen later binnen, daar wordt niet van opgekeken. Ik zat op een stoel die had Ertan voor mij meegenomen. Ik denk dat er 4 a 500 mannen waren. De vrouwen zaten boven, waarschijnlijk achter een gordijn.

De mannen zijn gewoon gekleed, spijkerbroek, velen hielden hun jas aan of legden die op de grond (er waren dan ook geen kapstokken). Sommige mannen of jonge mannen hielden een pet of muts op. Sommige liepen in een abaya (soort lange jurk van lichte stof). Er waren nauwelijks kinderen (jongens). De mannen hadden een uiterlijk waaruit ik constateerde dat ze uit allerlei landen of regio’s konden komen: mensen met een blanke, wat donkerder of donkere huid. Zij konden ook uit Arabische, Aziatische, Marokkaanse en zuidelijker Afrikaanse landen afkomstig zijn. Er waren niet veel oude mannen. Op de stoelen aan de rechterkant van de zaal zaten een dertigtal ouderen. Ik was de enige die met een stok liep.

Bij binnenkomst deed ieder een ritueel, eerst staand een gebed opzeggend, en dan op de knieën en voorovergebogen met het gelaat op de grond biddend. En dat drie keer.

De dienst begon met gezang dat uit luidsprekers kwam. De imam begon met zijn preek om 13.00 uur. De iman sprak geestdriftig en versterkte zijn woorden met gebaren. Hij deed de preek in het Arabisch, maar later ook in het Nederlands.

Iedereen luisterde aandachtig en was stil. Ik denk dat slechts een klein deel van de mensen het Arabisch kon verstaan.

De imam riep in zijn Nederlandse tekst die hij van een papier oplas de mensen op om te gaan stemmen op 22 november a.s. Hij gaf twee redenen: het is je burgerman plicht en je moet meedoen in het land en anti-islam partijen mogen niet de grootste worden of aan het bewind komen. Stemmen is ook in het belang van de islamitische gemeenschap.

Na de preek werd er gezongen en gebeden zowel staand als op de knieën en diep voorover bukkend.

Aan het eind sprak de imam met een jonge vrouw die boven zat, en die nazei wat hij zei.

Daarna beantwoordde de imam vragen in het Nederlands. Het ging ook kort in op de oorlog in Gaza.

Mensen liepen weg wanneer ze dat wilden. Velen bleven ook verder om luisteren.

Om 14.00 was de dienst voorbij, het duurde dus precies een uur.

Ik heb kennis gemaakt met de imam. Hij sprak goed Nederlands. Hij kwam alleen op vrijdag naar Leiden, verder werkte hij in België. Hij had in Roosendaal gewoond of was daar opgegroeid.

Ik had een Nederlandse-Arabische Koran meegenomen (die ik ooit gekocht had), maar had hem in de auto gelaten en niet naar binnen meegenomen. Ik zag uiteindelijk een man die een kleine Koran in het Arabisch bij zich had. Ik vroeg hem waar de imam over gepreekt had maar hij vertelde me dat hij slechts weinig had verstaan. Mijn Koran mocht van Ertan niet op de grond in de auto liggen maar wel bij de voorruit, want dat zou een ontheiliging van het boek zijn.

Ik vond het heel interessant om deze gebedsdienst mee te hebben mogen maken.